پایگاه تخصصی مسجد ائمه جماعات مساجد به‌عنوان محور ترویج و تبلیغ دین در محلات به‌شمار می‌روند و از زمانی که تهران به عنوان پایتخت ایران شناخته شد، این محوریت تبلیغی اهمیتی دوچندان یافت. آن‌چه را که در ادامه عرضه خواهیم داشت، آیینه‌ی زندگی عالمانی است که سالیانی چند در مساجد تهران مسئولیت امام جماعت را بر عهده داشته‌اند و در قامت «ستارگان محراب» به ترویج و تبلیغ دین مبین اسلام پرداخته‌اند. بزرگانی که از پایگاه مسجد، وظایف خطیر الهی و دینی خود را به انجام رسانده و مساجد را کانون فکر و ذکر و معرفت و اندیشه و علم و جهاد و تربیت ساخته اند و توانسته‌اند در تاریخ ام‌القرای جهان اسلام، سهمی بزرگ وتاثیری ماندگار داشته باشند.
آیت الله میرزا ابوالقاسم گیلانی قمی معروف به میرزای قمی امام جماعت مسجد جامع بازار
ایشان در سال 1151 قمری در خانه «آخوند ملا محمد حسن» در جاپلق لرستان دیده به جهان گشود.پدرش از اهالی شفت در گیلان بود و در آغاز جوانی برای تحصیل علوم اسلامی به اصفهان مهاجرت کرده و پس از تحصیل به همراه دو استادش به جاپلق رهسپار شده بود. او مفدمات تحصیل را در محضر پدر بزرگوار گذراند و بعدها برای ادامه تحصیل به خوانسار مسافرت کرد. از محض« آقا سید حسن خوانساری » فقه و اصول را آموخت و با خواهر استادش ازدواج کرد.
وی برای تکمیل تحصیلات در سال 1174 قمری به کربلا عزیمت نمود و مدتی از محضر« آیت الله وحید بهبهانی »به شاگردی پرداخت و از ایشان اجازه اجتهاد و نقل روایت دریافت کرد. میرزای قمی پس از اقمت طولانی در حوزه علمیه کربلا، به جاپلق بازگشت و در روستایی به نام دره باغ که جای زندگی او و پدرش بود ساکن شد و مدتی نیز به روستای قلعه بابو رفت و در آن جا به تبلیغ و تدریس مشغول شد ولی چون در آن‌جا طالب علم و محصل چندانی وجود نداشت، به ناپار به قم مهاجرت کرد و در مدت زمانی اندک ریاست و مرجعیت شیعه بر عهده او گذارده شد.
او پس از آن به کار تالیف و تصنیف، تدریس و صدور فتوا، تبلیغ و ترویج دین دین پرداخت و مسجد جامع شهر را برای اقامه نماز جمعه و نماز جماعت برگزید و حوزه قم توانست حوزه اصفهان را تحت الشعاع قرار دهد. فتحعلی شاه قاجار در نخستین سفرش به قم به فضایل اخلاقی و کمالات نفسانی و مراتب فضل میرزا پی برد و برای زیارت او به مسجد جامع شهر آمد و در شمار مأمومین وی قرار گرفت و نماز ظهر و عصر را به آن بزرگوار اقتدا کرد.
ایشان به انجام فریضه امر به معروف و نهی از منکر بسیار مقید و پای بند بود. حتی این وظیفه الهی و اجتماعی در ملاقات با شاه وقت هم ترک نمی شد. گفته شده که در یکی از این ملاقات‌ها در بین گفتگو، خطاب به فتحعلی شاه فرمود:«ای شاه،با مردم به عدالت رفتار کن زیرا که می‌ترسم به موجب معاشرتی که با تو دارم، نظر به این آیه شریفه« ولا تکونوا الی الذین ظلموا فتمسکم النار» مستوجب عذاب پروردگارم شوم.
سلطان قاجار در جواب میرزا گفت: نطر به این روایان که می‌گوید: «هرکه در دنیا سنگی را دوست داشته باشد در آخرت با او محشور خواهد شد». بنده هم چون در دنیا با شما معاشرت و دوستی دارم ، امیدوارم که در بهشت عنبر سرشت نیز با شما محشور باشم.»
هرچند که سلطان نسبت به او علاقه می‌ورزید، میرزا به وی بی اعتناتر می‌شد و بیش‌تر از وی فاصله می‌گرفت.روزی فتحعلی شاه از آن بزرگوار درخواست کرد که اجازه دهد تا دختر خویش را به ازدواج پسر میرزا درآورد و بدین وسیله رابطه خانوادگی بین میرزا و خانواده سلطنتی برقرار گردد. میرزا از این پیشنهاد سخت ناراحت و نگران شدو از قبول آن خودداری ورزید.گرچه آن جلسه بدون نتیجه پایان پذیرفت اما چون برای میرزا این احتمال وجود داشت که با اصرار شاه مجبور گردد از روی ناچاری به این وصلت تن در دهد دست بر دعا برداشت و گفت:«خدایا اگر بناست شاهزاده به همسری پسر من درآید مرگ جوانم را برسان». او در سال 1231قمری در هشتاد سالگی دعوت حق را لبیک گفت. پیکر این مرد بزرگ با نهایت تجلیل و احترام تشییع گردید و در قبرستان« شیخان قم»، مقابل« مقبره زکریا بن آدم» به خاک سپرده شد.
میرزای قمی در اکثر علوم اسلامی تألیفات ارزنده و بی سابقه از خود به یادگار گذاشته است.برخی از آثار قلمی او عبارتند از:قوانین الاصول ، حاشیه بر قوانین، حاشیه بر زبده الاصول شیخ بهائی، حاشیه بر تهذیب الاصول علامه حلی، حاشیه بر شرح مختصر ابن حاجب عضدی، جامع الشتات یا اجوبه المسائل، مناهج الاحکام، غنائم الایام فیما یتعلق بالحلال و الحرام ، معین الخواص، مرشد العوام، دیوان شعر، رساله‌ای در رد صوفیه و غلات است.